ماه رمضان است و ماه عبادت. روزهایی ست که گفته میشود درهای بارگاه الهی به روی همه ی بندگان باز است. هر چند این درها هرگز بسته نیستند و همیشه برای انسان راه عبادت و نیایش و توبه و سپاس باز است. اما خوب این روزها حال و هوای دیگری دارد. همه جا ( حتی اروپای مسیحی) رنگ و روی رمضان بخود گرفته.

فرصتی ست برای سفر به درون و کاویدن "من" و ارزیابی کرده ها و ناکرده ها.

در این ماه بهتر است کمی عمیق تر به انسان بودنمان بیندیشیم و خودمون قاضی رفتارها و اندیشه هایمان بشویم. اشتباهاتمان را به یاد بیاوریم و ازشون درس بگیریم. 

سالها پیش مورخی غربی به نام فرانکلین بومر کتابی به نام " جریانات اساسی تفکرغرب " نوشت. نویسنده در این کتاب عصر ما را "عصر اضطراب" می خواند. در بخشی از این کتاب او چنین می نویسد:

هر جا که می رویم میبینیم که مردم به فشار نگرانی و اضطراب مبتلا هستند. در حقیقت عصر ما عصر اضطراب است٫ عصری که آسایشهای مادی بیش از انتظار انسان پیش رفته٫ اما این آسایش ها نتوانسته است خشنودی حقیقی به انسان بدهد. به اعتقاد بسیاری از اندیشمندان دنیای حاضر٫ تمدن امروز بیمار است. هر جا که میرویم٫ حرص برای کسب قدرت٫طلاو شهرت وجود دارد.امروز ملتهای گوناگون در جنگل تاریکی سرگردان هستند. امروز بشریت بر لبه ی پرتگاه ایستاده است. امروز مادر نوع بشر اشک میریزد٫در حالی که فرزندانش مسغول ساختن سلاحهای هسته ای هستند. امروز بشریت٫ کودکی یتیم است که گرفتار شب شده است و برای روشنایی می گرید. اما علت چیست؟

روان شناس برجسته ی سوئیسی کارل گوستاو یونگ ٫ بیماری عصر ما را بیگانگی از خدا تشخیص داده است.به اعتقاد او٫ تمدن به دلیل بیگانگی با خدا٫ بیمار شده است.انسان خود را از خدا که منشاٍ و نگهدارنده ی حیات است ٫جدا کرده است.

هر چه بیشتر از خدا دور شویم قلبهایمان سرگردان تر و بی قرارتر خواهد بود.

از نظر من اینکه ما چه دینی داریم و مرید کدام مسلک و مذهب هستیم آنچنان هم مهم نیست. مهم اینست که به سوی او برویم. به سوی خدای واحد و یکتا . فراموش نکنیم که انسانیم و رسالتی داریم. بیاییم کمی از سرعتمان را کم کنیم. اگر توجه داشته باشید ما همه برای هرچیزی   عجله داریم. همیشه در حال شتاب و هیجان هستیم. اما اگر خوب فکر کنیم میبینیم که اینهمه تلاش برای زود رسیدن به خواسته ها و هدفها و اینهمه اضطراب بیهوده است. ما نسلی بیماریم به دلیل همین چیزها. در دنیای امروز خواب راحت معنای خودش را از دست داده. ما حتی وقتی که به اجبار باید در جایی بایستیم  و منتظر مثلا اتوبوس باشیم در ذهنمان هم چنان در حال دویدن هستیم و عجله داریم. و همین عجله ی ذهنی ست که موجب عصبیت می شود و عصبیت قسمت عمده ی انرژی را می سوزاند و به هدر می دهد. در حالی که باید این انرژی را به شیوه ای بهتر به کار گیریم.

بیایید از ماه رمضان برای آرام شدن و اندیشیدن بهتر در زندگیمان بهره ببریم. از سرعتمان بکاهیم و به نهایت فکر کنیم. به انتها...

با من آیید به میخانه که جانان اینجاست

عشق و شوریدگی و حال و دل و جان اینجاست

با من آیید به این خانه ی حسرت زدگان

درد دنیا همه همراه به درمان اینجاست

می بنوشید و از این محنت هستی برهید

جای آرامش بعد از همه طوفان اینجاست

هوشمندان دل افسرده بدانند که مست

وز غم عقل رها گشته٫ فراوان اینجاست

با دل سرد عزیزان پراکنده بگوی

گرمی مجمع سرهای پریشان اینجاست

مست شو تا که نظر بازی رندانه تو را

گوید ای سوخته دل٫ ظاهر و پنهان اینجاست

این همان خلوت امنی ست که رندان خواهند

جام جم٫ عمر خضر٫ مهر سلیمان اینجاست

امروز ۶ سال از حادثه ی دلخراش برخورد ۲ هواپیمای مسافربری خطوط هوایی آمریکا با برجهای دوقلوی نیویورک میگذره و در طی این ۶ سال گزارشها و مقالات و فیلمها و عکسهای زیادی در این مورد دیده و خوانده ایم. من هنوز با دیدن تصاویر این جنایت شوک زده میشم و از قدرت پلیدی که در انسان نهان است وحشت میکنم.

صحبت زیاد است و میدونم که هر کس در این رابطه نظری داره. من هم با وجود حس عمیق همدردی با کسانی که در این روز به هر نوعی صدمه دیدند این را هم میدانم که این اولین جنایت ضد بشری در دنیا نبوده و کشوری که اینبار مورد حمله قرار گرفت خود بارها مردم دیگر نقاط دنیا را وحشیانه و با بی رحمی مورد ازار و اذیت قرار داده. کاش همه ی آنها هم از امکانات وسیع تبلیغاتی و ارتباطی و متخصصین رسانه های گروهی برخوردار بودند تا می توانستند به همین خوبی و تاثیرگذاری از ظلمی که بر آنها رفته فیلم و گزارش و صدها چیز دیگر تهیه کنند تا به فراموشی سپرده نشوند.

 

اما در گذاری که امروز در وبلاگهای سوئدی زبان داشتم به مطلب جالبی در رابطه با حادثه ی ۱۱سپتامبر برخوردم که بهتر دیدم برای شما هم نقل کنم. البته احتمال میدم که براتون تکراری باشه.

درباره ی ۱۱ سپتامبر

 

۱) New York City از ۱۱ حرف تشکیل شده

۲) afghanestan هم از ۱۱ حرف تشکیل شده

۳) Georg W Bush هم از ۱۱ حرف تشکیل شده

قضیه به همینجا ختم نمیشه

۱) نیویورک یازدهمین ایالت آمریکاست

۲) پروازشماره ۱۱ که با یکی از برجها برخورد کرد دارای ۹۲ مسافر بود. (۹+۲= ۱۱)

۳) پرواز شماره ۷۷ هم که با دیگر برج اصابت کرد ۶۵ مسافر داشت.(۶+۵= ۱۱)

۴)تراژدی هم که در روز ۱۱ ماه اتفاق افتاد

۵)شماره تلفن "US emergensy service" هم در آمریکا ۹۱۱ است. (۹+۱+۱= ۱۱)

۶) مجموع کشته شدگان در هواپیمایی که سقوط کرد ۲۵۴ بود.(۲+۴+۵=۱۱)

۷)۱۱ سپتامبر دویست و پنجاه و چهارمین روز از سال است.(۲+۵+۴=۱۱)

۸) خادثه ی بمبگذاری در مادرید پایتخت اسپانیا نیز در روز ۳ سپتامبر سال ۲۰۰۴ اتفاق افتاد.(۳+۱+۱+۲+۰+۰+۴=۱۱)

۹) این حادثه که در مادرید رخ داد درست ۹۱۱ بعد از اتفاق نیویورک بوده است. ( ۹+۱+۱=۱۱)

همانطور که میدونید یکی از مشهورترین سمبلهای USA  تصویر یک عقاب است که از کتاب آسمانی قرآن گرفته شده.

 "For it is written that a son of Arabia would awaken a fearsome Eagle. The wrath of the Eagle would be felt throughout the lands of Allah and while some of the people trembled in despair still more rejoiced: For the wrath of the Eagle cleansed the lands of Allah and there was peace."

آیه ۹.۱۱ از قرآن

و حالا جالبترین قسمت ماجرا

microsoft Word را باز کنید و با حروف درشت بنویسید Q33 NY که شماره ی پرواز هواپیمای اصابت کرده به اولین برج است.

آنرا به اندازه ی ۴۸ تغییر بدید و استیل خط آنرا به WINGDINGS تبدیل کنید.

خیلی وحشتناکه!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

این روزا هیچی برای گفتن ندارم. انگار سنگ شدم. همه چی از مغزم بیرون رفته و خیلی خودم رو تهی احساس می کنم.  چند روزیه که از سفر برگشتم. سفر خیلی خوبی هم بود. اما از وقتی اومدم هر چی می خوام بیام و بنویسم نمی تونم. امروز هم فقط برای این اومدم که دوستان بدونند من برگشتم.

دیشب با شنیدن ترانه ای دو قطره اشک از چشمام چکید و با وجود غمی که اون لحظه توی دلم احساس می کردم. خوشحال هم شدم. چون دیدم که هنوز می تونم اشک بریزم و دلم کاملا سنگی نشده.

من چرا اینجوری شدم؟؟؟؟؟؟؟؟

بده ساقی آن می که هستم هنوز

همان عاشق می پرستم هنوز

به مستی که جان در سر می کنم

همه عمر در پای خم طی کنم